جواد هادیزاده در گفتوگو با خبرنگار میراثآریا، با اشاره به در پیش بودن بررسی سه پرونده پیشنهادی ایران برای ثبت در فهرست میراثفرهنگی ناملموس یونسکو، اظهار کرد: ارزش بنیادین این میراث در پیوند زنده آن با زندگی مردم، حافظه جمعی، هویت اجتماعی و انتقال تجربه و دانش فرهنگی از نسلی به نسل دیگر است.
او با بیان اینکه میراث ناملموس برخلاف آثار و بناهای تاریخی، در ساختارهای مادی و ویترینهای حفاظتی استمرار نمییابد، افزود: بقای آیینها، مهارتها و سنتهای فرهنگی به تداوم حضور آنها در زندگی اجتماعی وابسته است. از این منظر، ثبت و مستندسازی، هرچند اقدامی ضروری برای شناسایی و پاسداشت میراث است، بهتنهایی تضمینکننده استمرار حیات آن نخواهد بود.
این پژوهشگر فرهنگی، گردشگری را یکی از ظرفیتهای مؤثر در تقویت بنیانهای اجتماعی و اقتصادی حفاظت از میراث ناملموس دانست و گفت: ایجاد فرصتهای اقتصادی برای هنرهای سنتی، صنایعدستی، خوراک بومی و دانشهای محلی میتواند منزلت اجتماعی این عناصر فرهنگی را ارتقا دهد و انگیزه لازم برای انتقال و استمرار آنها را در نسلهای جدید تقویت کند.
هادیزاده با تاکید بر ضرورت پرهیز از تبدیل فرهنگ به کالایی نمایشی در صنعت گردشگری، خاطرنشان کرد: گردشگری زمانی در خدمت صیانت از میراث ناملموس قرار میگیرد که جامعه محلی از جایگاه موضوع معرفی فراتر رود و به بازیگر اصلی فرآیند حفاظت تبدیل شود، بهگونهای که صاحبان میراث در معرفی، روایتگری و بهرهمندی منصفانه از منافع اقتصادی آن مشارکت داشته باشند.
او با اشاره به ماده ۱۵ کنوانسیون ۲۰۰۳ یونسکو، مشارکت حداکثری جوامع، گروهها و افراد حامل میراث را از الزامات اساسی حفاظت از میراث ناملموس برشمرد و افزود: فعالان گردشگری و راهنمایان فرهنگی نیز میتوانند با تبیین زمینههای تاریخی و اجتماعی آیینها و مهارتهای بومی، زمینه شناخت عمیقتر این میراث را برای گردشگران فراهم کنند و صدای صاحبان واقعی آن باشند.
مدیرعامل فرهنگسرای گردشگری بوماندیش در پایان تاکید کرد: معیار موفقیت گردشگری میراث ناملموس باید میزان تاثیر آن بر تداوم سنتها، تقویت هویت جمعی و انتقال دانش و مهارت به نسلهای آینده باشد، چراکه میراث ناملموس برای ماندگاری بیش از آنکه به ویترین نیاز داشته باشد، به مردمانی نیازمند است که همچنان آن را زندگی کنند.
انتهای پیام/
نظر شما