جوامع محلی صاحبان اصلی میراث و محور حفاظت از آن هستند/ گردشگری باید به حافظ میراث زنده ایران تبدیل شود

یک پژوهشگر فرهنگی با تاکید بر ضرورت پیوند حفاظت از میراث‌ناملموس با زندگی اجتماعی جوامع محلی، تصریح کرد: ماندگاری میراث ناملموس به ثبت و مستندسازی محدود نمی‌شود، بلکه در گرو مشارکت جوامع حامل میراث، انتقال دانش و مهارت میان نسل‌ها و ایجاد بسترهای پایدار اقتصادی و فرهنگی برای تداوم آن است.

جواد هادی‌زاده در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا، با اشاره به در پیش بودن بررسی سه پرونده پیشنهادی ایران برای ثبت در فهرست میراث‌فرهنگی ناملموس یونسکو، اظهار کرد: ارزش بنیادین این میراث در پیوند زنده آن با زندگی مردم، حافظه جمعی، هویت اجتماعی و انتقال تجربه و دانش فرهنگی از نسلی به نسل دیگر است.

او با بیان اینکه میراث ناملموس برخلاف آثار و بناهای تاریخی، در ساختارهای مادی و ویترین‌های حفاظتی استمرار نمی‌یابد، افزود: بقای آیین‌ها، مهارت‌ها و سنت‌های فرهنگی به تداوم حضور آن‌ها در زندگی اجتماعی وابسته است. از این منظر، ثبت و مستندسازی، هرچند اقدامی ضروری برای شناسایی و پاسداشت میراث است، به‌تنهایی تضمین‌کننده استمرار حیات آن نخواهد بود.

این پژوهشگر فرهنگی، گردشگری را یکی از ظرفیت‌های مؤثر در تقویت بنیان‌های اجتماعی و اقتصادی حفاظت از میراث ناملموس دانست و گفت: ایجاد فرصت‌های اقتصادی برای هنرهای سنتی، صنایع‌دستی، خوراک بومی و دانش‌های محلی می‌تواند منزلت اجتماعی این عناصر فرهنگی را ارتقا دهد و انگیزه لازم برای انتقال و استمرار آن‌ها را در نسل‌های جدید تقویت کند.

هادی‌زاده با تاکید بر ضرورت پرهیز از تبدیل فرهنگ به کالایی نمایشی در صنعت گردشگری، خاطرنشان کرد: گردشگری زمانی در خدمت صیانت از میراث ناملموس قرار می‌گیرد که جامعه محلی از جایگاه موضوع معرفی فراتر رود و به بازیگر اصلی فرآیند حفاظت تبدیل شود، به‌گونه‌ای که صاحبان میراث در معرفی، روایتگری و بهره‌مندی منصفانه از منافع اقتصادی آن مشارکت داشته باشند.

او با اشاره به ماده ۱۵ کنوانسیون ۲۰۰۳ یونسکو، مشارکت حداکثری جوامع، گروه‌ها و افراد حامل میراث را از الزامات اساسی حفاظت از میراث ناملموس برشمرد و افزود: فعالان گردشگری و راهنمایان فرهنگی نیز می‌توانند با تبیین زمینه‌های تاریخی و اجتماعی آیین‌ها و مهارت‌های بومی، زمینه شناخت عمیق‌تر این میراث را برای گردشگران فراهم کنند و صدای صاحبان واقعی آن باشند.

مدیرعامل فرهنگسرای گردشگری بوم‌اندیش در پایان تاکید کرد: معیار موفقیت گردشگری میراث ناملموس باید میزان تاثیر آن بر تداوم سنت‌ها، تقویت هویت جمعی و انتقال دانش و مهارت به نسل‌های آینده باشد، چراکه میراث ناملموس برای ماندگاری بیش از آنکه به ویترین نیاز داشته باشد، به مردمانی نیازمند است که همچنان آن را زندگی کنند.

انتهای پیام/

کد خبر 1405082902360
دبیر مهدی نورعلی

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha